| Je bent nog zo dichtbij, maar je hebt ons al verlaten | |
| Vreemd dat nu jouw lichaam daarin verborgen ligt | |
| Iemand houdt een toespraak, 't valt niet mee om nu te praten | |
| Iemand laat ons lachen en een leest een gedicht | |
| Dan klinkt er de muziek en we voelen hete tranen | |
| Doodgaan doen we allen, maar waarom uitgerekend jij? | |
| Toen je werd geboren, begon een kaars te branden | |
| Ontvlamde tot een laaiend vuur en nu is het gedoofd | |
| Wij hebben jou verloren, we geven jou uit handen | |
| Maar niemand van ons hier die het al helemaal gelooft | |
| En wat ons hier ook heeft gebracht | |
| Het einde kwam als altijd onverwacht | |
| "Is het gastenboek getekend? U kunt nu afscheid nemen..." | |
| We lopen langs de kist, binnensmonds een laatste groet | |
| Bij koffie en de cake klinken jouw humor en problemen | |
| En we horen van wildvreemden hoe ze jou hebben ontmoet | |
| En we pakken onze jassen, want het leven gaat toch verder | |
| En we zeggen tot elkaar: "Nou tot ziens en hou je groot..." | |
| En we denken allemaal: we mogen jou nooit meer vergeten | |
| Pas als wij vergeten zijn, dan pas ben je dood | |
| Als je wordt geboren, begint een kaars te branden | |
| Een vlammetje of laaiend vuur totdat het wordt gedoofd | |
| Wij hebben jou nu verloren, we geven jou nu uit handen | |
| Maar niemand van ons hier die het al echt helemaal gelooft | |
| En wat ons hier ook had gebracht | |
| Het einde komt toch altijd onverwacht | |
| Mooi mens, rust zacht |