|
Συμπεθέροι και κουμπάροι |
|
έστησαν χωρό |
|
πάνω στης πατρίδος μου |
|
το χώμα το ιερό |
|
Έτρωγαν και έπιναν |
|
για ένα προξενιό |
|
να παντρέψουν την Ευρώπη |
|
με του Έλληνα τον γιο. |
|
Είχε προίκα ο Έλληνας |
|
που ζήλευε η Ευρώπη |
|
ήλιο, θάλασσα, βουνά |
|
που δεν είχαν άλλοι τόποι. |
|
Μα ήτανε λογοδοσμένος |
|
μες την ιστορία |
|
με μια όμορφη κυρά |
|
την Ελευθερία. |
|
Βρε κουμπάροι λωποδύτες |
|
παραγιοί και παρανύμφες |
|
άιντε σχόλασε ο γάμος |
|
άιντε κλαίνε τώρα οι νύμφες |
|
Συμπεθέροι απατεώνες |
|
φαρισαίοι και τελώνες |
|
η Πατρίδα δεν πωλείται |
|
στον αιώνα στους αιώνες. |
|
Συνοικέσια έκαναν |
|
κάτω απ" το τραπέζι |
|
και τους δούλους κέρναγαν |
|
μια στάλα πετιμέζι. |
|
Κι οι προδότες οι κουμπάροι |
|
έδιναν τα χέρια |
|
κι ανταλλάσαν του χειμώνες |
|
με τα καλοκαίρια |
|
Έπαιζαν τα όργανα |
|
κι έστηναν το γλέντι |
|
αφέντες για να γίνουνε |
|
στην θέση του αφέντη. |
|
Παραμύθια πούλαγαν |
|
κι έταζαν δαχτυλίδια |
|
και τη νύφη έλουζαν |
|
μ" αρώματα στολίδια. |
|
Βρε κουμπάροι λωποδύτες |
|
παραγιοί και παρανύμφες |
|
άιντε σχόλασε ο γάμος |
|
άιντε κλαίνε τώρα οι νύφες |
|
Συμπεθέροι απατεώνες |
|
φαρισαίοι και τελώνες |
|
η Πατρίδα δεν πωλείται |
|
στον αιώνα στους αιώνες. |
|
Βρε κουμπάροι λωποδύτες |
|
παραγιοί και παρανύμφες |
|
άιντε σχόλασε ο γάμος |
|
άιντε κλαίνε τώρα οι νύφες |
|
Βρε κουμπάροι λωποδύτες |
|
δανειστές και τραπεζίτες |
|
η Πατρίδα δε πωλείται |
|
σε κανέναν δεν πωλείται |
|
Βρε κουμπάροι εντολοδόχοι |
|
το" χει η ψυχή μας το" χει |
|
την Πατρίδα όταν ζητάνε |
|
η απάντηση είναι όχι |
|
Ο Έλληνας ρε τοκογλύφοι |
|
εκεί που έφτυσε δε γλύφει |
|
κι άμα σκάσει η φοβέρα |
|
θα φωνάζουνε αέρα. |