|
Zdrapywałem farbę z drzwi palcem na niejednych blokach |
|
Parę dni temu, kiedy nikt mnie nie kochał |
|
Byłem głośny na pokaz |
|
Zwykły kretyn |
|
Chwile dziś bym nie ustał jak wtedy |
|
Miałem Twój kredyt woli w drzwiach starej Omegi |
|
Z dziurami po petach w fotelach |
|
I oprócz niej, która wciąż obok mnie siedzi |
|
Nic wtedy nie składało się tak dobrze jak teraz |
|
A Bóg uczył mnie strzelać w tył waszych głów |
|
Wasz własny Bóg, to dlatego wciąż jestem tu |
|
Czuje spokój prawdziwych słów |
|
Na rękach niosąc cud, własny cud stworzenia |
|
Cud, że nie wstaje już spity w hotelach |
|
W połowie sobą, w połowie słowa melanż |
|
Pięknie jak to wszystko wokół się zmienia |
|
Oprócz niej, która obok jest nawet teraz |
|
Wylatywałem z okien każdego z miast, czarnych ogrodów |
|
Paręnaście wdechów dymu od wschodu |
|
Na ślepo, bez sposobu na celność |
|
W układzie gwiazd gdzie tylko ty dawałaś pewność |
|
Niosłem chłód zwątpienia i ciemność do miejsc |
|
Gdzie nie stanął bym dzisiaj sam ze mną |
|
I miałem tylko jedno a chciałem świat na własność |
|
Na takich jak ja wtedy zawsze było tu za ciasno |
|
Miasto uwiło nam dziś miejsce na sny |
|
I miałem je obok Ciebie dobre jak wcześniej nikt, a |
|
Parę dni zajęło stać się im prawdą |
|
Parę dni temu a tak dawno, wiesz |
|
Znów zaciska mi gardło gdy chcę na głos to przyznać |
|
Spici na balkonach cięliśmy świty jak brzytwa |
|
Choć ciężko było wytrwać jakimś cudem jesteś |
|
Na końcu wiem, że poza tym nie chciałem więcej |
|
Nic, nigdy, nic, nie |