Einsam i lekkjor låg han den unge, halvnakne gut Solspel på murveggen såg han og lengta i vårdagen ut Då var den mektig lagnad til flukt honom vengjar gav og solgylt i jublande fagnad, steig Ikaros fri over hav Ør han mot soli svinga i brennande lengt og trå, og vilde med makt seg tvinga dit ingen på jord kan nå Han stunda mot strålelandi, men fall mot det kalde hav, no søv han på Samos-strandi der ingen veit um hans grav. Ikaros, unge dåre, din lagnad min eigen vart. Me lengta mot soli klåre, men båe laut bøta hardt Mi sol var ei fager kvinne, urøyvd og strålande rein, stolt som ein ung gudinne, der varmt i mi sjel ho skein Ho batt meg med strålebandi, eg hadde kje kraft til å snu, no ligg eg som vrak på strandi, blinda og brend som du Men ho som mi livskraft rana, og døds-sår i hjarta mitt skar, gå fram på si stolte bana, og veit ikkje um at eg var.