|
作词 : ไพบูลย์ บุตรขัน |
|
作曲 : ไพบูลย์ บุตรขัน |
|
โฉม..เอย... |
|
โห่ โฮ..โห่ โฮ..โห่ โฮ.โห่โฮ |
|
โฉม......เจ้า.. |
|
สวย..แอร่ม แจ่มบรรเจิด |
|
เฉิด.....เฉลา... |
|
จริงเจ้า..เอย.. |
|
โห่ โฮ..โห่ โฮ..โห่ โฮ.โห่โฮ |
|
น่า..เชย..น่า..ชม... |
|
.....ดนตรี..... |
|
เหมือนเพชรค่าล้น |
|
ร่วงอยู่บนกองขยะ |
|
เหมือนดั่งแม่พระ |
|
มาคลุกเคล้าเปื้อนโคลนตรม |
|
ถ้าเป็นดอกไม้ |
|
ก็อยากจะใคร่ลักเด็ดดม |
|
นี่ดีแต่เป็นสาวตาคม |
|
จึงได้แต่ชมและนึกบูชา |
|
..ผู้หญิงแบบนี้ |
|
ย่อมจะมีดวงใจเด็ด |
|
สูงค่าดั่งเพชร |
|
งามล้ำซ้ำเลิศราคา |
|
จะอยู่กระต๊อบ |
|
หรือตึกก็สวยเตะตา |
|
เปรียบดวงแก้วเพริศแพร้วนภา |
|
ร่วงลงมาอยู่กลางสลัม |
|
..โฉม..เอย โฉม..เจ้า.. |
|
โห่ โฮ..โห่ โฮ..โห่ โฮ |
|
จิ้มลิ้มพริ้มเพรา |
|
เกินกว่าเสกสรรน้ำคำ |
|
ผมเผ้าดำขลับ |
|
ดวงตาวาววับดั่งนิลสีดำ |
|
น้องเป็นขวัญดาวยามค่ำ |
|
ของชาวสลัมในย่านคนจน |
|
..งามแท้แม่เอ๋ย |
|
เพิ่งเคยได้ประสบ |
|
ไม่อาจจะลบ |
|
ความรักหาญหักกมล |
|
ใคร่อยากจะสวม |
|
มงกุฏดอกไม้ให้หน้ามล |
|
สร้างขึ้นจากมือของคนจน |
|
ให้หน้ามลเจ้าเป็นจอมใจ. |