|
Gdy byłem mały, to miałem czytankę o dwóch samotnych staruszkach |
|
Żyli gdzieś w chacie na polu |
|
W tej chacie nie było nic więcej od łóżka |
|
W końcu jednak i do nich, jak do każdego kiedyś śmierć zapukała |
|
Babcia i dziadek nie chceli jej wpuścić |
|
Babcia się bała |
|
Drzwi ryglowali, okna zabili |
|
Śmierć weszła kominem |
|
A na ostatniej stronie została pusta i ciemna chata wśród zimy |
|
Kiedy dziś myślę o śmierci i smutku |
|
Mam przed oczami samotny kadr |
|
Chaty z czytanki |
|
Ze zgaszonymi światłami |
|
To wspomnienie we mnie jest |
|
Jakbym był na miejscu tam |
|
Empatycznie czuję śmierć |
|
I rygluję też drzwi sam |
|
Chwytam bezpowrotny czas |
|
Zegarkami dławiąc się |
|
Palę smutnych myśli las |
|
Postponuję własną śmierć |
|
Roztapiam lody własnych myśli nieprzebranych |
|
Odmrażam schody, by się nie zabić pijany nad ranem |
|
Znów idzie zima |
|
Za zimą zamieć |
|
Tych przeczuć, że znów zapuka ktoś niezapraszany |
|
Patrzę przez okno |
|
Samotną chatę wspominam |
|
I ten pierwszy w roku płatek śniegu przypomina |
|
Patrzę przez okno |
|
Samotną chatę wspominam |
|
I ten płatek śniegu przypomina, że przemijam |
|
Bardzo nie chciałem się bać |
|
Zima znów zaskoczyła |
|
Dawno nie liczę już lat |
|
Jest tylko zima |
|
Dzień coraz krótszy a noc |
|
Noc jakby piękniejsza bardziej |
|
Piękna i straszna i wciąż |
|
Kocha mnie tu najbardziej |
|
Zima kolejny raz tu puka nieproszona |
|
Ja tylko zrywam kartki z kalendarza życia |
|
Zatykam komin |
|
Byle dymem mnie nie pokona |
|
Pluję w twarz zimie |
|
Popiołem oddycham |
|
Patrzę przez okno |
|
Samotną chatę wspominam |
|
I ten pierwszy w roku płatek śniegu przypomina |
|
Patrzę przez okno |
|
Samotną chatę wspominam |
|
I ten płatek śniegu przypomina, że przemijam |
|
Mam ciągle w głowie te chatę |
|
A w sercu ten strach co towarzyszył |
|
Wszystkim wnuczętom co kiedyś zastaną swych dziadków w totalnej ciszy |
|
Gdy przyjdzie zima |
|
I chata struchleje cała liznięta lodem |
|
Kiedy przez komin ci wpełznie bezwstydnie |
|
I wgniecie serca w podłogę |
|
Za każdym razem gdy jest już listopad |
|
Kręgosłup przechodzą dreszcze |
|
I z kalendarza kartki zerwane przyklejam na powrót raz jeszcze |
|
Patrzę przez okno |
|
Czekam tej zimy |
|
I chatę wspominam |
|
A ten pierwszy płatek śniegu przypomina, że przemijam |
|
Na twarz mi spada |
|
Mroźny płatek przerażenia |
|
Roztapiam ciepłem serca |
|
To zimy wieszczenie |
|
A kiedy przyjdą po mnie zegarmistrza światła-cienie |
|
Zatkam znów komin |
|
I oszukam przeznaczenie |